act4children


Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Χρήσιμοι Σύνδεσμοι Καμπάνιες / Video / Δραστηριότητες Ενδιαφέροντα Άρθρα Πληροφορίες και Συμβουλές Επικοινωνία
Νέα / Ανακοινώσεις
2010-12-05
Ποίημα Αισθήσεις

Αισθήσεις

Απόσταγμα μπορείς και να την πεις

και ροδαυγή και δειλινό αντάμα.

Πομπό και ακροδέκτη της ζωής

στου αύριο τα κύτταρα που παρισφρύει .

Της προσμονής του ερχομού σου

της αγκαλιάς της άμεσης της δυνατής

και των κορμιών τη δόνηση τη σεισμική.

Λαγνεία αν θέλεις ας την πεις

αφού στην κορυφή αυτού του κόσμου

μόνο στον έρωτα μπορείς να ανεβείς.

Σταλαγματιά ροδόνερου λαχταριστού

ακουμπισμένη στη γωνιά του τραπεζιού

να γέρνει, να λικνίζεται, να κρέμεται

αναποφάσιστη να μοιάζει εκεί πέρα

πριν το ταξίδι στο κενό αποφασίσει.

Από τα γυμνά κορμιά μας έσταξε μικρό φιλί

από τα χείλη μας δραπέτης,

παντού να διαλαλήσει

τη γλύκα και την ομορφιά του Έρωτα.

Ευλαβικά γονάτισα στο χώμα

ακούμπησα στη γη το αριστερό αυτί μου

και έμεινα εκεί υπομονετικά να περιμένω.

Ανάσες γέλια και αναφιλητά

ξεκίνησαν ταξίδι από τα βάθη

συνάντηση καρδιάς και σώματος

στο Νου μου σαν σταθμό να σταματήσουν.

Όσο μακριά όσο κοντά όσο αλλού

τόσο πολύ που σε κατέχω

μαζί σου είμαι μα και συ είσαι εγώ.

Μαντήλι κόκκινο μου έδεσες στα μάτια

λευτέρωσες μετά χιλιάδες μουσικές

να περιπλανηθούν πάνω στο στήθος μου

ύστερα ψιθυριστά μου μίλησες.

Τώρα μπορείς αν θέλεις να με φτάσεις.

Χέρι από ηδονή τρεμάμενο

ζωγράφου σύνεργο ιχνηλατεί το σύμπαν

μαέστρου οίστρος σε κονσέρτου το φινάλε.

Βελούδο ζεστασιάς τυλίγει το κορμί σου

πρωτόγνωρη μα τόσο αληθινή η γνωριμία.

Πρόσκληση να μπω να περπατήσω

τις χάρες της ζωής να βρω

και σαν διψώ εκεί να σταματήσω

να πιω αόρατο μα πάνγλυκο νερό.

Υάκινθοι, μυρτιές και ρόδα

χώμα βρεγμένο φθινοπωρινό

της μάνας μου η φτωχική κολώνια

και του μωρού μου κλάμα βραδινό.

Του ορίζοντα ουράνιο τόξο όλες

και του κορμιού σου θεία μουσική.

Σε σκοτεινιές γωνιές λαβύρινθου

σημάδια άφησα μικρά και μυστικά

τη γεύση από το στήθος σου

τη μελωδία της περπατησιάς σου

τη μυρωδιά από τα χείλη σου

και των μαλλιών σου το άγγιγμα.

Ελάφι εσύ κι εγώ ξοπίσω σου

στο δάσος της ζωής κυνηγητό να παίζουμε.

Στη έξοδο μαζί θα βγούμε

τον ήλιο βρήκαμε ζητωκραυγάζοντας.

Του Κώστα Μ. Σκηνιώτη

Μέλος της εταιρείας Λογοτεχνών

by: graphics.gr