Σε ένδειξη τιμής για την απώλεια του Μανώλη Μπαρμπουνάκη ιδρυτή ενός από τα πιο ιστορικά και σημαντικά βιβλιοπωλεία της Θεσσαλονίκης, αναρτούμε το παρακάτω κείμενο της Ελένης Σκρέκου. «Εις το επανειδείν»

Δυο λόγια για τον κύριο Μανώλη Μπαρμπουνάκη , τον «ποιητή του βιβλίου», που έφυγε από κοντά μας πριν 50 μέρες ακριβώς…

Κατεβαίνοντας τα σκαλιά στο «Κατώι του Βιβλίου» ή αλλιως στο βασίλειο του Κυρ-Μανώλη εκείνο που ένιωθε κανείς , από την πρώτη  κιόλας στιγμή ήταν ζεστασιά. Ήταν η ζεστασιά του χώρου , η ζεστασιά των βιβλίων η ζεστασιά στα βλέμματα των ανθρώπων: Πελάτες και υπάλληλοι μοιράζονταν μια οικειότητα σχεδόν οικογενειακή. Όλη αυτή η γλυκιά ατμόσφαιρα ξεκινούσε και κατέληγε στο Μαγαζάτορα . Μαγαζάτορα τον έλεγαν χαιδευτικά μεταξύ τους οι υπάλληλοι του βιβλιοπωλείου κι εκείνος το ήξερα και χαμογελούσε , του άρεσε να τον πειράζουν . Αλλωστε ως την τελευταία στιγμή παρέμεινε μέσα του ένα γλυκό και ρομαντικό παιδί. Το πείραγμα και το παχνίδι ήταν  κομμάτι του εαυτού του αγαπημένο.

Κατέβαινα στο Κατώι κάθε Τετάρτη απόγευμα λίγο μετά τις επτά. Το έκανα ασυναίσθητα , έφευγα από το γραφείο αργά , περπατούσα από την Αριστοτέλους ως το Λευκό Πύργο και πάλι πίσω , μοιραζόμουνα τις σκέψεις μου με τη θάλασσα και κατέληγα στο Κατώι κι αυτό γινόταν κάθε Τετάρτη χωρίς καμία αλλάγη στο πρόγραμμα. Ήταν χειμώνας , ο Βαρδάρης ήταν ο αδιαμφισφβήτητος άρχοντας της πόλης , με σύμμαχο το χιονόνερο σε έβρισκε και σε πάγωνε όπου κι αν ήσουν. Το Κατώι εκείνες τις μέρες ήταν για μένα παρέα και καταφύγιο. Έμπαινα μέσα και χάζευα για ώρα τους πλύχρωμους παπαγάλους στα κλουβιά τους , γύρω από το γραφείο του Μπαρμπουνάκη και τις φωτογραφίες στους τοίχους . ‘Oλοι είχαν περάσει από δω από το Μενέλαο Λουντέμη και το Γιάννη Ρίτσο ως την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τη Τζένη Καρέζη και κανείς τους δεν αρνήθηκε στο κύριο Μανώλη μια φωτογραφία μαζί του. Έπειτα «τρύπωνα» όπως έλεγε ο αγαπημένος μου βιβλιοπώλης , ανάμεσα στα ράφια που φιλοξενούσαν τους ποιητές , Ελληνες και ξένοι , γνωστοί και άγνωστοι , παλιοί και νέοι ποιητές ήταν όλοι εκεί , μια συντροφιά που με μαγνήτιζε , που με μάγευε κυριολεκτικά. Εκεί , ανάμεσα στους ποιητές μου, ήρθε και με βρήκε ένα ποτηράκι ρακή , κερασμένο από τον κύριο Μπαρμπουνάκη μου είπαν, για την όμορφη κοπέλα που είναι ερωτευμένη με το Ρίτσο…Τον πλησίασα συγκινημένη να τον ευχαριστήσω «έτσι κάνουν οι φίλοι μου είπε, το χειμώνα μοιράζονται καμία ρακή για να ζεσταθούν…». Από τότε είχα την ευτυχία να με μετράει αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος ανάμεσα στους , αναρίθμητους είναι η αλήθεια , φίλους του. Στα δέκα χρόνια που πέρασαν έως τη μέρα που έφυγε, μοιραστήκαμε ρακή και ματινάδες , σκέψεις και προβληματισμούς, χαρές και στεναχώριες και πάλι χαρές και… πολύ πολύ αγάπη .

Αν όλα αυτά τα λόγια έπρεπε να χωρέσουν μέσα σε μια δυο λέξεις η μία απ’ αυτές θα ήταν ευχαριστώ.Κύριε Μανώλη σας ευχαριστώ , για όλες εκείνες τις ζεστές και φωτεινές στιγμές που μοιραστήκαμε στο Κατώι του βιβλίου, σας ευχαριστώ για τα δύο βήματα που πήγε, χάρη σε σας, παρακάτω η σκέψη μου , σας ευχαριστώ που είσασταν εκεί για μένα, όπως είσασταν και για τις τρεις γενιές αναγνωστών που ανδρώθηκαν κοντά σας, σας ευχαριστώ από καρδιάς…Η άλλη λεξη σίγουρα δεν θα ήτανε αντίο ,  ο χαιρετισμός που ταιριάζει σε ανθρώπους τόσο σπουδαίους και τόσο αγαπημένους δεν είναι αντίο είναι καλό ταξίδι, καλή αντάμωση , «εις το επανειδείν»…